عشق

گاه چون ماری در دل می خزد

و زهر خود را آرام در آن می ريزد

گاه يک روز تمام چون کبوتری

بر هرّهی پنجرهات کز می کند

و خرده نان می چيند

گاه از درون گــُـلی خواب آلود بيرون می جهد

و چون يخ ، نمی ، بر گلبرگ آن می درخشد

و گاه حيله گرانه تو را

از هر آنچه شاد است و آرام

دور می کند

گاه در آرشهی ويولونی مينشيند

و در نغمه غمگين آن هقهق می کند

و گاه زمانی که حتی نمی خواهی باورش کنی

در لبخند يک نفر جا خوش می کند

((آنا آخماتووا))